Carlos Tevez odmówił wejścia na boisko z ławki rezerwowych, a potem, nie pytając nikogo o zgodę, wyjechał na trzy miesiące do Argentyny. Luis Suarez zaś obraził Patrice’a Evrę, a później, już po odbyciu kary, nie podał rywalowi ręki. Wreszcie John Terry nawymyślał Anthony’emu Ferdinandowi i stracił opaskę kapitana reprezentacji Anglii. To tylko trzy przykłady afer z udziałem gwiazd Premier League. Zajmują miejsce na czołówkach gazet, ciągną się jak flaki z olejem. Śledzimy ich przebieg, jak odcinki telenoweli, a pikantniejsze szczegóły zostają nam w pamięci dłużej niż najpiękniejsze gole i kapitalne parady bramkarzy. W zasadzie nie ma tygodnia w angielskim futbolu, by nie wstrząsnął nim jakiś skandal. Do grona niesfornych piłkarzy dołączył ostatnio selekcjoner reprezentacji Anglii, Fabio Capello. Odszedł z kadry w atmosferze skandalu, bo przecież podał się do dymisji zaledwie cztery miesiące przed rozpoczęciem finałów Euro 2012. Prawdopodobnie zastąpi go Harry Redknapp. Też „aferzysta”, choć z zarzutów stawianych mu przez brytyjski fiskus zdołał się właśnie przed sądem oczyścić, więc „Brudnym Harrym” już nie jest.

Redknapp w trzydziestoletniej menedżerskiej karierze zbyt wielu trofeów nie zdobył. Może pochwalić się Pucharem Anglii, który wywalczył z Portsmouth i… to właściwie wszystko. Zatem przydomek „Harry Houdini”, jaki otrzymał po słynnym przed laty iluzjoniście, aż tak adekwatny do jego osiągnięć nie jest. Ale ponieważ w Anglii piłkarską zasadę „jesteś tak dobry, jak twój ostatni mecz” ceni się nad wyraz, a wyniki Tottenhamu i styl, w jakim są osiągane, powszechnie komplementuje, to Redknapp postrzegany jest jako kandydat na selekcjonera niemal idealny. Przez kibiców, piłkarzy, działaczy Football Association i także dziennikarzy.

Opinia publiczna po eksperymentach ze Svenem-Goranem Erikssonem i Capello kategorycznie domaga się selekcjonera Anglika (w Premier League pracuje tylko trzech menedżerów z Anglii – także Roy Hodgson w WBA i Alan Pardew w Newcastle). Wprawdzie poprzedni angielski szkoleniowiec kadry, Steve McClaren zawiódł jeszcze bardziej niż wspomniani wyżej obcokrajowcy, ale widocznie uznano, że lepiej przegrywać z trenerem własnym niż cudzym. Zresztą, czy aby na pewno znów przegrywać?

Zmiana na stanowisku selekcjonera to także sygnał piłkarzy. To może być przecież „nowe rozdanie”. Każdy szkoleniowiec zwykle chce odcisnąć swoje piętno na drużynie, więc ewentualne zatrudnienie Redknappa może pociągnąć za sobą mniejsze lub większe zmiany kadrowe. Przecież w Tottenhamie występuje kilku Anglików i zdecydowana ich większość ma reprezentacyjne aspiracje. Tak wiec Scott Parker i Kyle Walker mogliby liczyć u Redknappa na umocnienie swoich pozycji w kadrze, Ledley King, Michael Dawson, Aaron Lennon i Jermaine Defoe na powrót do niej, a taki Jake Livermore (dlaczego nie !?) -- na sensacyjne pierwsze powołanie. Kto zaś powinien się czuć najbardziej zagrożony przy selekcjonerze Redknappie? Pewnie napastnik Darren Bent z Aston Villi, którego menedżer dwa i pół roku temu, bez większego żalu, pozbył się z Tottenhamu, a wcześniej w niewybredny sposób, i to w dodatku publicznie, wytknął zawodnikowi nieudolność pod bramką rywali. A czy miejsca w reprezentacji nie straci również jej eks-kapitan Terry? Oto jest pytanie… Dość trudno sobie bowiem wyobrazić obrońcę Chelsea u boku Rio Ferdinanda, który przecież tak szybko o zniewadze, jaka dotknęła jego młodszego brata, raczej nie zapomni. A ponieważ Ferdinand to były podopieczny Redknappa z West Hamu, więc…

Rozprawiając o reprezentacji i Redknappie często zapomina się o Tottenhamie, którego piłkarze -- niczym lwy, a nie jak „Koguty” – walczą właśnie o mistrzostwo Anglii. Tak, tak, właśnie o tytuł, a nie tylko o Ligę Mistrzów. Czy jednak te selekcjonerskie spekulacje nie przeszkodzą klubowi z White Hart Lane w skutecznej rywalizacji o trofeum, na które Tottenham czeka od ponad pół wieku?

Redknapp ma ważny kontrakt z klubem do końca czerwca przyszłego roku. Menedżer nie wyobraża sobie łączenia obowiązków klubowych i reprezentacyjnych na dłuższą metę. Zresztą w FA i Tottenhamie też wykluczają takie rozwiązanie, ale już działanie na dwóch frontach do tylko do końca finałów EURO jest do zaakceptowania. Prezydent klubu z WHL, Daniel Levy, w razie oferty FA dla Redknappa, prawdopodobnie pozwoli menedżerowi odejść. Zrobi to jednak z bólem serca, bo od czasów Terry’ego Venablesa stołeczne „Koguty” takiego szkoleniowca nie miały.

Redknapp nie ma tak długiego stażu w Tottenhamie jak sir Alex Ferguson w Manchesterze United, czy Arsene Wegner w Arsenalu, ale jego stratę stołeczny klub mógłby naprawdę dotkliwie odczuć. Przecież na White Hart Lane występuje kilku piłkarzy, którzy mogliby znaleźć znacznie lepiej płacącego pracodawcę. Czy wraz z Redknappem nie odeszliby latem także – do Realu, Barcelony, Chelsea, czy MU -- Gareth Bale i Luka Modrić? Czy nowy menedżer umiałby powstrzymać exodus największych gwiazd i w następnym sezonie utrzymać „Koguty” w czołówce Premier League?

Martwią się więc kibice Tottenhamu, a cieszą ci trzymający kciuki za reprezentacją Anglii. Wierzą bowiem w to, że pod wodzą Redknappa narodowy zespół w finałach Euro 2012 zagra tak, jak ostatnio Tottenham. Ładnie dla oka i skutecznie. Już w grupie jednak, z Francją, Ukrainą i Szwecją, wcale nie musi Anglikom pójść jak z płatka. Ale, by osiągnąć w turnieju coś więcej, niż tylko awans do ćwierćfinału, Harry Redknapp musiałby się chyba zamienić w Harry’ego Pottera.