Wystartowała runda rewanżowa T-Mobile Ekstraklasy i od razu kilka osób ma przegwizdane. Zacznę od siebie, chyba wypada wyjść przed szereg. Komentowałem z Mirkiem Szymkowiakiem rywalizację Śląska Wrocław z Ruchem Chorzów. Pomyliłem się przy ocenie prawidłowości strzelonego przez Mateusza Cetnarskiego gola. Stwierdziłem, że był spalony, gdy zgodnie z przepisami go nie było. Sytuacja złożona, choć zgodnie z regułami wydaje się banalna. Długo ją omawiałem przez telefon ze Sławomirem Stempniewskim broniąc swojego stanowiska, ale w końcu musiałem się poddać, zwyciężyła litera piłkarskiego prawa. Cetnarski w momencie zagrania kiksem piłki przez Sebastiana Milę był uczestnikiem nowego zdarzenia. W momencie dotknięcia piłki przez kapitana Śląska, Cetnar nie był na spalonym.

Drugi warunek, który podważa moją tezę o spalonym, to brak kontaktu z piłką po dośrodkowaniu Przemysława Kaźmierczaka. Wrzutka w pole karne była za wysoka, przeszła do Mili, raptem dwa metry dalej i jest nowe zdarzenie. Cetnarski jest TYLKO na pozycji spalonej. Wiem, wbijam się w szczegóły, ale z nich zbudowany jest zbiór przepisów w piłkę nożną. Zresztą to akurat jest bardzo ważne, bo jak oglądam różne mecze, to mylenie spalonego z pozycją spaloną jest nagminne. Nie było również absorbowania przez Mateusza Cetnarskiego uwagi obrońców ani bramkarza. Pesković został na linii, gdyby zrobił kilka kroków do przodu i zawahał się wtedy asystent Marcin Borkowski musiałby machnąć flagą ofsajd. Jednak Pesković, nic nie wiedzący przecież o metrowej pozycji spalonej przeciwnika, nie miał zamiaru opuszczać linii bramkowej czy jej okolicy. Ja uważałem, że już w momencie centry Kaźmierczaka jest spalony, bo Cetnarski ewidentnie był adresatem podania, zresztą swoją niezłą pozycję w polu karnym podpowiadał koledze z zespołu podniesioną ręką. Nie doskoczył jednak do szybującej piłki i to sprawiło, że jego położenie na boisku to była pozycja spalona nie spalony. Nieważne, że Mila był za plecami, że obaj byli w świetle bramki na 9 metrze. Bramkarz i obrońcy Śląska nie byli tym jakoś wyjątkowo zaabsorbowani. Kiks Mili, Cetnarski w nowej akcji był za piłką i podającym, więc korzyści z bycia na pozycji spalonej nie możemy brać pod uwagę, bo w tej nowej, superkrótkiej akcji, od kontaktu Mili z futbolówką, wszystko jest czysto.

I tu chwila zabawy przepisami. Gdyby piłka minęła Cetnarskiego, a zamiast Mili byłby tam powiedzmy obrońca Ruchu Rafał Grodzicki i on właśnie zagrałby piłkę kiksem tak jak Mila, to wtedy spalony! Bo to nadal ta sama akcja i nieświadome, bo kiksem, wybicie piłki do będącego i korzystającego ze swojej pozycji spalonej rywala. Ten kopie i „szmata” (slangowo chorągiewka) w górę. Jeśli za plecami Cetnarskiego byłoby pusto, a piłka odbiłaby się od słupka lub poprzeczki i spadła mu na nogę, to znów korzyść z bycia na pozycji spalonej, a więc w konsekwencji spalony. Wreszcie wyjście z bramki Michala Peskovicia, a tego nie było, mogło uratować Ruch przed stratą gola. Ale Słowak został w blokach i to jest najistotniejsze przy ocenie sytuacji. Nie chciał przechwycić dośrodkowania, nie wiedział oczywiście, że Cetnarski lekko nagina przepisy, od początku do końca nie brał pod uwagę opuszczenia bramki. Jaki z tego morał? Pamiętajcie, żeby rozdzielać dwie sprawy. Pozycję spaloną i spalonego. W tej sytuacji czapki z głów przed sędzią asystentem Marcinem Borkowskim. Świetnie ustawione oko i nomen omen w oka mgnieniu zastosowanie się do z pozoru oczywistego przepisu, którego tłumaczenie zajmuje 2/3 strony, haha.

Za brak czerwonej kartki dla Jarosława Fojuta w pierwszym kwadransie meczu jednak dla sędziego Pawła Gila gwizdek i upomnienie. Ale wierzę w dobre intencje arbitra i stawiam, że pierwszą myślą była czerwień dla stopera Śląska za zatrzymanie wychodzącego na czystą pozycję, posiadającego realną szansę na zdobycie bramki – tak to idzie w przepisach, Macieja Jankowskiego. To był splot wydarzeń, które odwiodły w mojej ocenie Pawła Gila od wyrzucenia z boiska Jarka Fojuta (którego bardzo lubię, obaj słuchamy hip hopu, on kumpluje się z OSTRYM, ja z ELDO;). Kolejno: domagający się ostentacyjnie gestem i wulgarnymi słowami kartki napastnik Ruchu Arkadiusz Piech. Sędzia był wśród innych zawodników, nie mógł tego puścić Piechowi płazem. Ale najpierw powinien sięgnąć do kieszonki spodenek po asa kier i zdaje mi się, że właśnie taki miał zamiar. Pokątnie wiem, że namieszali mu w głowach asystenci, którzy rzucili w słuchawkę komendy: „żółta”. Akurat w tym wypadku pośpiech byłby świetnym doradcą. Paweł Gil powinien po gwizdku jak rewolwerowiec sięgnąć po colta, czyli „kiera” i z nim podbiec do obrońcy. W ten sposób mógł uciąć na starcie wszystkie zbędne spekulacje, nikt ze Śląska nie zgłosiłby protestu, asystenci uznaliby, że główny widział to zdarzenie lepiej. Sprawa była klarowna, Piotr Celeban nie miał szans na nadrobienie zaległości do Jankowskiego, gdyby Fojut odpuścił faul. Po załatwieni na czerwono sprawy pierwszej sędzia Gil miał przyłożyć napomnienie Piechowi, bo się należało. A tak Piechu zrobił swoich Niebieskich na szaro swoją nieświadomą krecią robotą. Poniosły go emocje, nie dał wykazać się arbitrowi, u którego w tym czasie poziom adrenaliny wyraźnie spadł. Przypomnijcie sobie z materiału sędziowskiego „Na podsłuchu” z Hubertem Siejewiczem najważniejszą strategicznie sytuację z meczu Legia - Cracovia. Tam sędzia chciał wlepić bramkarzowi Pasów czerwoną kartkę za domniemany faul na Radoviciu, ale ochłonął, posłuchał asystentów i się wycofał. Tutaj ten manewr nie wypalił, czasami jednak pierwsza myśl jest najlepsza.

A propos Arka Piecha warto dorzucić, że piłkarz nie sędziuje, tak mawiają trenerzy w szatniach albo na treningach, gdy na siłę podczas treningowej gierki sędziują tendencyjnie, aż wyprowadzą podopiecznych krzywdzonego zespołu z równowagi. A do awanturujących się klientów rzucają przez ramię z cynicznym uśmiechem: „A na co liczyłeś, przecież gracie na wyjeździe”. Ja byłem z tych, którzy podczas gry sędziowali, pomagali, wiedzieli lepiej, skakali ze złości na piętach i wiem, że to tylko zabiera energię i źle nastawia mnie i drużynę do sędziego. I jego w drugą stronę. To jak lawina, zaczyna się od małej kulki, a kończy na lecącym z górki całym bałwanie pretensji i niezgody.

Muszę odnieść się przy okazji Śląska do pana trenera Oresta Lenczyka. Od kilku tygodni wiadomo, że w lipcu przeniesie się do Celticu Glagow Jarosław Fojut. Uff, dobrze, że nie do bankruta Rangersów. Zawsze w takich przypadkach ścierają się dwie teorie. Stawiać na piłkarza, którego za pół roku nie będzie czy odstawić na bocznicę i budować zespół z tych, którzy mają dłuższe kontrakty. Ja uważam, że Orest Lenczyk postępuje słusznie. Fojut jest nadal piłkarzem Śląska, marzy o mistrzostwie, wywalczył miejsce w składzie, po co pozbawiać jego i drużyny dobrego obrońcy i w domyśle ograniczać szanse na tytuł? A niech Fojut odejdzie do Szkocji jako mistrz Polski 2012, co tam, komu szkodzi?! Ryszard Tarasiewicz miał inną koncepcję, gdy prowadził Wrocławian. Rezygnował z takiego piłkarza, przykłady Janusza Gancarczyka czy Krzysztofa Ostrowskiego, wiedząc, że w dalszej perspektywie nie może na niego liczyć. Ja uważam, że odbieranie Fojutowi szans na złoty medal i grę w podstawowym składzie byłoby nie fair. Do czerwca 2012 to pracownik Śląska, urlop, Celtic i wakacje będą dopiero po wygaśnięciu umowy. Brawa dla trenera Lenczyka!

We Wrocławiu na pięknym Stadionie Miejskim był podglądający Śląsk w akcji trener Legii Maciej Skorża. Ten ma przegwizdane od paru tygodni. Stracił czterech piłkarzy (Borysiuk, Rybus, Komorowski – transfery, Radović - kontuzja) i wreszcie komplet punktów w Zabrzu. Sprzedaż Ariela Borysiuka i Macieja Rybusa uważam za trafione transfery Legii i po prostu świetny interes. Jednak stratę za raptem 450 tysięcy euro Marcina Komorowskiego oceniam jako wpadkę. Komorowski kosztował Legię zdaje się 350 tysięcy złotych kilka sezonów temu, niby więc jest jakiś zarobek, chociaż przez kilka sezonów Komor swoje zarobił, pewnie wyszło na zero. Jednak w niedawnych negocjacjach kwota odstępnego w jego kontrakcie powinna zakręcić się koło miliona euraków. Może oporowo, ale czy na pewno? Tierek zdeterminowany, żeby wykupić Komora wyłożyłby i tyle, wtedy nie byłoby aż takiej zgagi. Przecież Marcin Komorowski trzymał obronę Legii bardzo krótko i rzetelnie. Umówmy się, są ludzie od kierowania i do czarnej roboty. Michał Żewłakow poza umiejętnościami gra doświadczeniem, Marcin Komorowski dodatkowo serduchem. To właśnie Komor czyścił, a Żewłak zbierał przechwyty. Była w tym właściwa proporcja i balans. Już nie będzie. Czas odkurzyć Inakiego Astiza albo Dicksona Choto, byle nikt nie wpadł na pomysł, żeby złamać reprezentacyjną karierę tuż przed EURO2012 Jakubowi Wawrzyniakowi przesuwając go na siłę do środka obrony. A Górnik nawet jak straci pół składu to i tak jakoś pociągnie. Arkadiusz Milik, Paweł Olkowski, Michał Jonczyk, no i Prezes Nakoulma – niezła kompozycja!

Nie lepiej ma się w Poznaniu Jose Maria Bakero. Wiecie kto niebawem może wjechać na Bułgarską na białym koniu? Michał Probierz. Ale sam Pan Michał na razie nie macha zbyt obcesowo szabelką, bo jest do rozegrania ciekawa partyjka pokerka. Znacie takie terminy jak czekam, pas, podwajam? Tak się rysuje najbliższa przyszłość Michała Probierza. Bakero wisi na włosku, ale w Warszawie też się robi ciekawie. Po meczach Legii ze Sportingiem w Lidze Europy i Śląskiem w ekstraklasie będzie jasne co się wydarzy. Notowania Macieja Skorży dawno nie poszły tak gwałtownie w dół. Nikt nie zapłacze po Skorży w zarządzie Legii, nawet wygodniej będzie zatrudnić kogoś nowego w przypadku dwóch najbliższych realnych niepowodzeń, zamiast wysłuchiwać i wyczytywać o wyprzedaży składu, osłabianiu zespołu bez wiedzy trenera, braku komunikacji, niedotrzymanych obietnicach, przedkładaniu biznesu nad mistrzowskie cele, etc. Łatwiej będzie zatrudnić kogoś kto przejmie drużynę w aktualnym kształcie jako wyjściowe 100%. Dla Maćka Skorży obecnie to znacznie mniej niż miał.

Przegwizdane ma oczywiście Patryk Małecki, ale to temat na zupełnie inną bajkę i to raczej bez happy endu. Tymczasem the end.

PS. No i Wy też macie przegwizdane, bo znów mi jakieś długie wyszło! Strzała!