Janis Joplin urodziła się w Teksasie, w Port Arthur w 1943 roku. Miasto było wtedy jedną wielką rafinerią. Jej matka wspominała, że Janis zadziwiała wszystkich ruchową sprawnością. Szybko nauczyła się siadać i chodzić, a jako 11-miesięczne niemowlę piła mleko z kubka i jadła sztućcami.
Już jako małe dziecko usypiała się własnym śpiewaniem, a kiedy podrosła objawił się jej talent plastyczny. W szkole okazało się, że jest bardzo zdolna. Jako pierwszoklasistka zaczęła pisać sztuki, a potem przeskoczyła o jedna klasę w wyżej, bo nudziła się na lekcjach. Jej dawna nauczycielka wspomniała później ze smutkiem: "Kiedy stała się sławna, opowiadałam uczniom o Janis dobre rzeczy. Pewnego razu po jej występie w telewizji spytali, czy ją widziałam. Zaprzeczyłam. - Na pewno by się pani nie spodobała - orzekli". Nastoletnia Janis weszła w ostry konflikt z otoczeniem. Była łatwowierna, więc starsze koleżanki z lubością karmiły ją kłamstwami. Problemem był jej wygląd - Janis zamieniła się w pryszczatą, otyłą nastolatkę, co wpędziło ją w ogromne kompleksy. Ciągnęło ją do tzw. "elementu" Port Arthur. Stamtąd uciekła w narkotyki, przygodne znajomości, muzykę i rodzący się właśnie ruch hippisowski. Wielokrotnie przechwalała się seksualnymi ekscesami, jednak Myra Friedman, autorka jej biografii "Żywcem pogrzebana", nie znalazła w Port Arthur potwierdzenia tych opowieści. Kariera Janis przebiegała w zawrotnym tempie, ale trwała zaledwie trzy lata. Joplin dostrzeżono na festiwalu w Monterey w 1967 roku, a w 1970 piosenkarka zmarła z powodu przedawkowania heroiny i morfiny. Pozostały po niej charyzmatyczne piosenki, które przypomina dokument Howarda Alka: "Ball and Chain", "Move Over", "Tell Mama", "Cry Baby" czy "Kozmic Blues". Alk pokazuje je jako rodzaj egzorcyzmów, zaklinania rzeczywistości. Jakkolwiek ich nie interpretować, muzyka w wykonaniu Joplin pozostanie na zawsze czymś całkowicie oryginalnym, porywającym i docierającym do sedna muzyki, emocji i prawdy.
Nominowany do Złotego Globu dokument HOWARDA ALKA, choć zrealizowany cztery lata po tragicznej śmierci piosenkarki, fakt ten próbuje zręcznie przemilczeć. Autor wykorzystuje materiały archiwalne m.in. z filmu "Woodstock" i z programu Dicka Cavetta z udziałem Joplin, ale świadomie unika wspomnień, dokumentów powstałych po śmierci piosenkarki. Nie koncentruje się też obsesyjnie na szczegółach biograficznych, próbując pokazać prawdziwą Janis Joplin, szczerą, błyskotliwą, zniszczoną przez własną słabość kobietę, która bez ogródek przyznaje: "To, że zaczęłam śpiewać, to czysty przypadek. Weszłam w to, bo tam byli moi przyjaciele. Odkryłam, że umiem śpiewać i okazało się, że to całkiem zabawne. Teraz, kiedy jestem sławna, nie przyklejam sobie sztucznych rzęs i nie gram w Las Vegas. Wciąż jestem sama".
