WŁATCY MÓCH. ĆMOKI, CZOPKI I MONDZIOŁY

Uczniowie z klasy II B mają napisać domowe wypracowanie pod tytułem "Kim zostanę, gdy dorosnę". Maślana, Konieczko, Anusiak i Czesio przelewają na papier swoje fantazje, a następnego dnia postanawiają sprawdzić u miejscowej wróżki Jowity, czy marzenia się spełnią.

Przyjaciele przenoszą się o trzydzieści lat naprzód, ale okazuje się, że przyszłość znacznie odbiega od ich wizji. Anusiak, który pragnął być prezydentem albo nawet królem, pracuje w supermarkecie. Wymarzona kariera naukowa Konieczki zakończyła się na etapie nauczyciela mianowanego, a fantazjujący o bogactwie Maślana dba o bilans środków czystości w toalecie lokalnego banku. Czesio w ogóle nie może odnaleźć swojego dorosłego wcielenia. Początkowo chłopcy traktują przepowiednię Jowity jak bzdurę, kiedy jednak dociera do nich, że wróżba może się sprawdzić, postanawiają nigdy nie dorosnąć.

Konieczko to przemądrzały ateista, naukowiec i eksperymentator, Anusiak - tępawy socjalista, a zarazem ambitny polityk, Maślana - strachliwy biznesmen fantasta, a Czesio to mieszkający na cmentarzu zombie, którego marzeniem jest zostać piosenkarzem i śpiewać "Gorzkie żale". Na co dzień chłopcy zmagają się z prymuską Angeliką i nauczycielką, dewotką panią Frał, która wrzeszczy na nich z kresowym akcentem. Ich sprzymierzeńcem jest natomiast szkolna higienistka, która lubi bluesa i popala jointy. Animowany cykl telewizyjny "Włatcy móch", opowiadający o perypetiach czterech chłopców, próbujących odnaleźć się w świecie rządzonym przez niezbyt mądrych dorosłych doczekał się już 7 sezonów, porównań do głośnego "South Parku" i sporej rzeszy oddanych fanów. Serial jest pełen niewybrednych dowcipów, operuje mocnym językiem i oferuje momentami mocno abstrakcyjne skojarzenia. Na uwagę zasługują pomysły na przekleństwa-neologizmy i powiedzonka, oparte na zapożyczeniach z języka angielskiego, które w wielu przypadkach przeniknęły już do języka potocznego. Serialowi w ogóle nie zaszkodziły kontrowersje związane z pojawiającym się w nim niecenzuralnym słownictwem oraz wątpliwym przykładem wychowawczym, jaki Anusiak i spółka dają młodzieży.

Idąc za ciosem sukcesu serialu, jego twórca BARTOSZ KĘDZIERSKI postanowił przenieść perypetie bohaterów na wielki ekran. Tytułowe ćmoki, czopki i mondzioły to epitety, jakimi bohaterowie określają dorosłych, którzy zajęci są wyłącznie sobą, ulegają modom i tkwią w najróżniejszych stereotypach. W efekcie dzieci nie chcą dorosnąć, tym bardziej, że wizja ich własnej przyszłości, nie budzi optymizmu. Film czerpie garściami z serialowych rozwiązań. Stanowi zbiór skeczy oraz scenek rodzajowych. Zahacza o wątki społeczno-obyczajowe, jest śmiałą groteską i ostrą satyrą. Karykaturze podlega to, co wszyscy uważamy za normę oraz ustalony porządek. W ramach absurdów polskiej rzeczywistości wyśmiewany jest naiwny konsumpcjonizm, wychowanie młodzieży, państwowe szkolnictwo, dostaje się też polskiemu katolicyzmowi radiomaryjnemu, zaściankowości i rodzimym celebrities.

Prace nad filmem trwały 463 dni. Wszystkie scenografie i postacie zostały na nowo wymodelowane, aby dostosować je do wielkoekranowego formatu. Udało się nadać obrazowi bardziej przestrzenny charakter, niż miało to miejsce w przypadku cyklu telewizyjnego. Wzbogacono też mimikę i gestykulację. Z pewnością nie uszło uwadze fanów, że Anusiak i koledzy zostali wyposażeni w palce, których w serialu nie posiadają. Realizacja "Ćmoków, czopków i mondziołów" była wielkim przedsięwzięciem od strony technicznej - film liczy 117 scen, ponad 700 ujęć i 152 tysiące klatek, a wszystko to wykonał zespół liczący 88 osób. Podobnie jak serial całość została zarejestrowana w technologii 3D, jednak w wyższej rozdzielczości. Muzyka skomponowana przez Piotra Dziubka i zespół Behavior doskonale pasuje do fabuły, a mocne, gitarowe solówki świetnie komponują się z dowcipem bohaterów. Projekty postaci są autorstwa Tomasza Przydatka, a scenografię stworzyli Tomasz Przydatek, Andrzej Przydatek i Wojtek Grodecki.

Premiera obrazu w Polsce miała miejsce w piątek 13 lutego 2009 roku. Film trafił także do kin w Czechach, na Słowacji, Ukrainie oraz we Francji. Polscy kinomani przywitali film Kędzierskiego z wielkim entuzjazmem. W ciągu pierwszego tygodnia wyświetlania obejrzało go ponad 200 tysięcy osób. Dystrybutor, spółka SPI International wydał nawet żartobliwe oświadczenie, iż nie ponosi odpowiedzialności za wywołanie euforii nową porcją przygód czwórki drugoklasistów. Jak pisał jeden z internautów na oficjalnej witrynie filmu "Wreszcie nadszedł dzień, kiedy można zasiąść w sali kinowej, wypić litr coli, zjeść tonę popcornu i bawić się na polskim filmie!!!".

OCEŃ FILM