Warszawa, rok 1947. Kierowca miejskiego autobusu Witek Konar (Jerzy Duszyński) żeni się z Krysią Różycką (Danuta Szaflarska), która pracuje jako ekspedientka w domu towarowym. W oczekiwaniu na zbudowanie ich mieszkania, młodzi postanawiają wynająć pokój w lokalu na ulicy Równej 64, którego właścicielką jest Honorata Malikowa (Jadwiga Choknacka).
Na miejscu okazuje się, że w wynajętym mieszkaniu sublokatorami są już radca Sass-Gromocki (Ludwik Sempoliński), pracownik Polskiego Radia Alfred Ziółko (Adolf Dymsza) oraz kelnerka Basia (Alina Janowska), siostrzenica Malikowej. Częstym gościem jest też wścibska sąsiadka Kowalska (Wanda Jakubińska). Witek, marząc o rodzinnym gniazdku, rysuje jego plan, zaznaczając, gdzie będzie spała jego żona - ukochany "skarb". Szkic znajduje Ziółko. Dochodzi do wniosku, że w mieszkaniu Malikowej jest ukryte coś cennego. W tym przekonaniu utwierdza go podsłuchana rozmowa dwóch urzędników z inspekcji budowlanej, którzy nakazują Malikowej opuszczenie mieszkania w ciągu trzech dni. Rozpoczynają się poszukiwania skarbu.
"Skarb" to pierwsza powojenna polska komedia. Jej reżyserem jest LEONARD BUCZKOWSKI, który w czołówce filmu ukrywa się pod pseudonimem Marian Leonard. "Skarb" wszedł na ekrany w lutym 1949 roku, rok po triumfie jego "Zakazanych piosenek". Autorami scenariusza są Ludwik Starski i twórca kilku komedii przedwojennych Roman Niewiarowicz. W porównaniu z dawnymi ułańsko-arystokratycznymi komedyjkami "Skarb" był artystycznie dużym krokiem naprzód, chociaż w wielu momentach powielał wzory kina międzywojennego. Trafne było zwłaszcza założenie scenariusza, który umieścił akcję na tle odbudowującego się miasta. Twórcy oddali też wiernie specyfikę powojennej rzeczywistości, a zwłaszcza warunki życia warszawiaków. Zabawną i prostą fabułę Buczkowski obudował serią luźno z nią powiązanych skeczy, w których na pierwszy plan wybija się gra Adolfa Dymszy i Ludwika Sempolińskiego. Sass-Gromocki w interpretacji Sempolińskiego to postać żywcem wyjęta z przedwojennego wodewilu. Jadwiga Chojnacka jako Malikowa pokazała spryt warszawski oraz życzliwość i zdrowy rozsądek, tak potrzebny w trudnych sytuacjach życiowych. Po "Zakazanych piosenkach" Danuta Szaflarska i Jerzy Duszyński ugruntowali swoją pozycję jako najpopularniejsza para amantów w polskim kinie. Piosenki ze "Skarbu" - "Warszawa, ja i ty" oraz "Jest taki jeden skarb" autorstwa Jerzego Jurandota i Ludwika Starskiego - stały się prawdziwymi przebojami śpiewanymi przez całą Polskę.
