Opowieść o Amerykance w Paryżu, która decyduje się wymienić nielojalnego narzeczonego na lepszy - francuski - model.
Komedia romantyczna z pewnością nie jest typowym gatunkiem dla LAWRENCE'A KASDANA. Amerykański scenarzysta (m.in. "Imperium kontratakuje"), reżyser i producent mimo trudnych początków w przemyśle filmowym wypracował sobie opinię jednego z najinteligentniejszych twórców amerykańskiego kina, rewidującego stan świadomości mieszkańców Stanów Zjednoczonych. W obrazach takich jak "Przypadkowy turysta" czy "Wielki kanion" udowodnił, że umie wnikliwie analizować postawy etyczne amerykańskiego społeczeństwa, ale też w błyskotliwy sposób łączyć ciepły humor z niebanalną treścią. Takie również miał ambicje we "Francuskim pocałunku", jednym ze swoich najbardziej znanych filmów.
Do Francji Kate (Meg Ryan) trafia w ślad za swoim narzeczonym Charliem (Timothy Hutton). Nie jest to jednak romantyczne spotkanie kochanków - Charlie podczas podróży służbowej do Paryża zakochał się w długonogiej Francuzce, po czym pijany zerwał z Kate przez telefon. Dziewczyna nie może się jednak z tym pogodzić. Wsiada więc do samolotu do Paryża (choć panicznie boi się latać) i rusza na poszukiwania niewiernego. W samolocie jednak stanie się coś, co zmieni całe jej życie. Na miejscu obok usiądzie sympatyczny Francuz Luc (Kevin Klein), który będzie Kate trochę irytował, przemyci w jej bagażu skradziony naszyjnik, aż w końcu wyleczy ją z beznadziejnej miłości do Charliego.
Autor scenariusza Adam Brooks (w filmie gra małą rolę pasażera w samolocie) wykorzystał popularny motyw zderzenia dwóch zupełnie różnych kultur: purytańskiej Ameryki, w której szczytem marzeń jest ciepła posadka i wygodna kanapa przed telewizorem oraz rozwiązłej Francji, dla której wierność to nuda, a prawdziwe życie oznacza wciąż podsycane emocje. Taką właśnie Francję prostolinijna Kate pozna dzięki znajomości z nonszalanckim, choć na bakier z prawem Lukiem, który pokaże jej, że małżeństwo z facetem, któremu nie można ufać nie jest najlepszym pomysłem na życie i że może posłać go do diabła, nawet jeśli wszyscy oczekują czegoś zupełnie odwrotnego.
