XV w., Transylwania. Wojowniczy książę Wlad wyrusza na wyprawę krzyżową. Na zamku pozostawią ukochaną żonę Elisabetę. Fałszywe pogłoski o śmierci księcia sprawiają, że Elisabeta odbiera sobie życie.
Gdy Wlad powraca na zamek, znajduje ją martwą. W rozpaczy przeklina Boga i staje się Księciem Draculą, nieśmiertelnym wyznawcą szatana. Upływa 400 lat, podczas których Dracula nie zapomniał o swej ukochanej. 1897 r., Londyn. Jonathan Harker opuszcza swą narzeczoną Minę i jedzie do Transylwanii na spotkanie w interesach z Draculą. Pokazuje księciu fotografię Miny, a ten rozpoznaje w niej swoją nieżyjącą żonę. Dracula zamyka Jonathana w swoim zamku, a sam spieszy do Londynu, by spotkać swą nieśmiertelną miłość.
Od czasu opublikowania w 1897 roku przez Brama Stokera powieści grozy "Drakula", tytułowy wampir stał się ikoną horroru. Książka doczekała się do dziś pół setki ekranizacji. Żadna z nich nie była jednak wierną adaptacją literackiego oryginału, a niektóre z powieścią miały niewiele wspólnego, jeżeli nie liczyć tytułu i postaci głównego bohatera. Z dotychczasowych ekranizacji za najwierniejszą uchodzi wersja FRANCISA FORDA COPPOLI z 1992 roku - reżyser nie bez powodu w tytule swojego obrazu umieścił nazwisko Brama Stokera. "Drakula" Coppoli to film niezwykły. Nakręcony w całości w studiu, w spektakularnych i jednocześnie manifestacyjnie sztucznych dekoracjach bliższy jest chwilami konwencji widowiska teatralnego, niż nowoczesnego kina. Przy realizacji "Drakuli" z premedytacją zrezygnowano z wykorzystywania współczesnych, komputerowych efektów specjalnych, sięgając po repertuar klasycznych tricków, z których niektóre pamiętały jeszcze epokę Georgesa Meliesa. Coppola nie tylko trzymał się litery powieści Stokera; pragnął również odtworzyć na ekranie estetykę epoki wiktoriańskiej, w której powstała książka - temu służyły zabiegi mające nadać filmowi klimat retro.
Coppola zgromadził na planie imponującą plejadę gwiazd. W "Drakuli" w głównych rolach wystąpili sir Anthony Hopkins, Winona Ryder, Keanu Reeves oraz odtwarzający wampira Gary Oldman. To właśnie ten ostatni najbardziej podobał się krytykom, który docenili kunszt aktora, grającego w kilku różnych, skomplikowanych charakteryzacjach. Wielkie wrażenie robi również oprawa plastyczna filmu; nagrodzone Oscarem kostiumy, charakteryzacje i efekty specjalne, nominowane do Nagrody Akademii fantazyjne scenografie oraz plastyczne, nastrojowe zdjęcia wybitnego operatora Michaela Ballhausa (m.in. "Wiek niewinności" i "Gangi Nowego Jorku"). Całości dopełniła znakomita muzyka polskiego kompozytora Wojciecha Kilara. Dzieło Coppoli uchodzi, obok obrazów F.W. Murnau'a i Wernera Herzoga, za najciekawszy i zdecydowanie najbardziej romantyczny z filmów inspirowanych powieścią Brama Stokera.
